Tüm sesler kısılıp kendinle kaldığında ve en derinlerinden gelen o sese kulak verdiğinde, eğer kalbin eziliyorsa üzülme, bilakis sevin. Hâlâ sana kendini hatırlatan kalbinin varlığına sevin. Betonların arasında betonlardan kendine paye biçen bir kalbin olmadığına sevin. Tüm dertlerini unutup dünyaya daldığında, seni o ummandan çekip çıkaran kervanın ipine sarıl. Sonunda köle olup satılmakta varsa Yusuf […]
Kelimelere anlam katan insanlardı dedi, okuduğu satırları belki de onuncu defa okurken. Her okuduğunda başka bir satıra kalbini emanet ederken, okuduğu satırlar kanat olup uçururken kalbini. Bu defa “okumayacağım artık!” dedi, kandırırken kendini ve kandıramazken yine kendini.Yirmi küsur yıldır dünyadaydı ve varlığı öylece yalın bir şekilde devam ediyordu, yani o böyle tanımlıyordu varlığını. Bir şeyler
Zamanın kıymeti yaşlandıkça anlam bulmaya başlar. Zira tecrübe kavramanın en acı ama en etkili yoludur. İnsanlar hayatlarında bir anlam arama eğilimindedir. Bu eğilimde olmamak ise boşa geçen zamanı temsil eder. Birçokları yaşamın anlamı kendilerine sunacağına inanır lâkin bu bir yanılsamadan ilerisi değil. Maalesef ki hayat nesnedir, bizler ona ne atfedersek o şekli alır. Peki
SİDDHARTHARomanı tam iki dakika önce bitirmiş olmanın verdiği heyecanla yazıyorum.En son Kör Baykuş’u okuduğumda büyülendim sanmıştım. Beni önce alt üst eden daha sonra ise kendime getiren bir kitap bu. Başucu kitabım oldu şu saniyelerden itibaren. Etkilendim, büyülendim. Varoluşsal sancılar daima içimde cevaplayamadığım sorularla yüzleştirir beni. Siddhartha’nın yolculuğu bana sormam gereken ama bir türlü soramadığım sorunun
