Yaşananlardan 5 ay sonra bile Erem hala kendini toparlayamamıştı. Abisi olarak elimden geldiğince yanında olsam da kalbinin derinliklerine çelik duvar örmüşçesine çabalarıma karşılık vermiyordu. Görünüşe göre kalbine aldığı yara, başına aldığı yaradan daha derindi. Kardeşimin başına sıkıntı açan yada açacak her bir detayı nefretle ortadan kaldırmayı görev edinmeme rağmen ruhunun derinliklerine huzur verebilmek için müdahale […]
Uyanmayı bilmediğimiz, belki de beceremediğimiz bir rüyayı yaşıyoruz.Kalkmak istemeyen bir beton duvarı andırır gibi bağlamışız yüreklerimizi suskunluklara.Öfkemiz bile mahur bir mayhoş olmuş avuç içlerimizde.Sebepsiz yere kanayan yaraların esiri olmuşuz kağıttan parmaklıklarda.Gözyaşını silecek dermanı olmayan sıradanları oynamaya başladık iki taş arasında.Çıkarıp atmak istedikçe soldan yok olduğunu hissetmedik bile…Göz göre göre dost olduk o yılana, bana dokunmayan
Herkese merhaba. Uzun soluklu olmasını temenni ettiğim yazı serimin birinci bölümüyle karşınızdayım. Canım arkadaşımın gözünün nuru olan Mimoza’daki yazıları büyük zevkle okuyorum ve ben de burada bir iz bırakmak istiyorum. İstanbul’da yaşamayı da gezmeyi de çok seviyorum. Bu sebeple İstanbul’u seyrederken çektiğim fotoğrafları, öğrendiklerimi ve deneyimlerimi kendimce yazmaya karar verdim. Umuyorum siz de beğenirsiniz ve
Gecelerin boynu bükük ve hasretBulunduğum zindan hatıra defteriUykuya küsmüş bir bedenKulağımdaki uğultular sessizce fısıldıyor;Sabret.!Zaman dolu dizgin geçiyorBirazdan ağarır tanyeri. 40 ve öncesine sessiz bir yolculukGözlerimiz kapalı ve bizler ürkekAldığımız nefesler soluk ve kopukNeyine yaşadım dersin ey insan!3 gün önce hiçbirimiz yoktuk! Hızlı ve dualarla gidilen yollara dua ektim,Merhameti ve rahmeti lal olan dilime pelesenk ettimKendi
Bu hayatta başımıza gelen her şeyin bir işaret olduğuna inanıyorum. Eğer öyle olmasaydı çok anlamsız ve boşlukta yaşamaz mıydık? Bir otobüs seferini kaçırdığımda ona binmemem gerektiğini otobüsü kaçırmaktan daha fena bir olayın başıma geleceğini düşünürüm. Bu bir teslim olma meselesi. İnandığın her neyse ona ait hissettikçe gelen şeyin de onun tarafından gönderildiğine inanıyorsun ve bence
Emzirme konusunda yanlış düşünceler geçmişten günümüze hala devam etmektedir. Bilimsel açıklamalarla anne sütünün ve emzirmenin harika yararları kanıtlanmış olsa da bu inanışlar devam etmiştir. Hazırsak, başlayalım. “İshal olan bebek emzirilmemelidir.” Bu yanlış bir yargıdır. Tam tersi ishalli bebeklerin emzirme sıklıkları artırılmalıdır. Bebekte zaten sıvı kaybı mevcut emzirme kesilirse daha da sıvı kaybına yol açar. Anne
Bir şeylere yetişemediğim zaman başlıkta yazan durumu çok düşünürüm keşke bu mümkün olsa diye…Sadece ben olmak ve durmak istiyorum kendi zamanımda. Ulaşamadığım şeylerin sıkıntısını çekmek istemiyorum kendimi bir yarış içine sokmak istemiyorum ki ben. Ama yaşın bir yere gelince bir şeyler bekleniyor ve sen yapamadığın için suçluluk duygusunu dibine kadar yaşıyorsun. Sosyal medyanın bunda etkisi
Öncelikle merhaba. Hoş geldiniz bunalımlarıma … Neden böyle bir başlık seçtim zaten bunalımlar bir nevi duygusallığı yansıtmaz mı evet doğru, belki bunalımlarım çok duygusal ya da çok duygusal olduğum için bu kadar bunalıyorumdur bilemiyorum. Hayatımda bir şeyler kötü mü? Bir takım sağlık sorunlarını saymazsak hayır cevabını buna rahatlıkla verebilirim aslında o zaman başına bela mı
Karda yeşeren çiçek…Nam-ı diğer KARDELEN Okuduğum bir yazıda anlamı aynı şöyle idi. “Kışı bekleyip de bembeyaz karlar yağdığında açan çiçek yani kardelen, her yerde sevdiğini arar; ama bulamaz. Ümidini yitiren çiçek sonunda üzüntüsünden boynunu büker, soğuğa daha fazla dayanamayıp karların üzerinde ölür gider… İşte o gün bu gündür karda açan ve sevgilisini bekleyen o çiçeğin adıdır Kardelen“ Buna izin vermeyeceğim! O
İnsan doğdu, büyüdü ve bir amaç uğruna öldü. Bir cümleye sığabilen bu kısır döngüyü yaşayan milyarlarca yaşamın müşterek bir temeli olabilir mi? Sorulan bu sualin cevabı sosyoloji, felsefe gibi bir çok ilme dayansa da geçip giden ömrümüzde gözlerimizi gerçekten açtığımız sürece cevap çoğu zaman açıktır. İnsan, yaşamını acıları üzerine kurar. Bu kaçınılmaz ve inkâr edilemez
