Zihin bastırılmış duyguları yönetemez. Çünkü duygular bastırıldıkça güçlenir. Alınıtı Yaşadığımız her şey bizde bir tecrübe oluşturur, aslında deneyim ettiğimiz şeyler hislerimizdir ve o an ne hissediyorsak bilinçaltımız onu kalan hayatımız için bizi yönlendirsin diye kaydeder ki geri başa sarmayalım. Sıkıntı yaşadığımızda, o an yüzleşmemek için kaçtığımız hislerimiz aslında biz oturup kendimizle konuşmadıkça, kendimizi anlamadıkça güçlenerek […]
Zamanın kıymeti yaşlandıkça anlam bulmaya başlar. Zira tecrübe kavramanın en acı ama en etkili yoludur. İnsanlar hayatlarında bir anlam arama eğilimindedir. Bu eğilimde olmamak ise boşa geçen zamanı temsil eder. Birçokları yaşamın anlamı kendilerine sunacağına inanır lâkin bu bir yanılsamadan ilerisi değil. Maalesef ki hayat nesnedir, bizler ona ne atfedersek o şekli alır. Peki
Gece gördüğüm bir rüyadan ibaretti bütün yaşananlar! Hayat ve aşk sadece ölümmüş. Intihar ağacına bağlıyız,azrail biz. Dar ağacını biz büyütüyoruz kendi imkanlarımızla, Hatta bahçıvanı biz. Idam ipini boğaza geçiren cellatta biz. Uyandım! Ölmek istiyorum,yaşamaya aşıkken, Kibrim başımın üstünde, Toprak,çamurlaşmış benden inciniyor. Dur ey zaman,insan sıfatlı vampir doldu her yer Aileler bir olmuş insafı beyaz çarşafla
Gecelerin boynu bükük ve hasretBulunduğum zindan hatıra defteriUykuya küsmüş bir bedenKulağımdaki uğultular sessizce fısıldıyor;Sabret.!Zaman dolu dizgin geçiyorBirazdan ağarır tanyeri. 40 ve öncesine sessiz bir yolculukGözlerimiz kapalı ve bizler ürkekAldığımız nefesler soluk ve kopukNeyine yaşadım dersin ey insan!3 gün önce hiçbirimiz yoktuk! Hızlı ve dualarla gidilen yollara dua ektim,Merhameti ve rahmeti lal olan dilime pelesenk ettimKendi
Bu hayatta başımıza gelen her şeyin bir işaret olduğuna inanıyorum. Eğer öyle olmasaydı çok anlamsız ve boşlukta yaşamaz mıydık? Bir otobüs seferini kaçırdığımda ona binmemem gerektiğini otobüsü kaçırmaktan daha fena bir olayın başıma geleceğini düşünürüm. Bu bir teslim olma meselesi. İnandığın her neyse ona ait hissettikçe gelen şeyin de onun tarafından gönderildiğine inanıyorsun ve bence
Gece… Sanırım bazı insanlar bilir gecenin puslu sessizliliğini, yanlızlığını, cesaretini, nefesini… Kimilerinin gece uyanır; Ruhu, Düşünceleri, Hayalleri, O kurtulamadığı ekseni… Günün başlangıcında uyanır, elini yüzünü yıkar ve cesaretin varsa aynada kendi gözlerinin içine bakarsın. Çoğu zaman söylediğim ilk kelime “Bir Güne Daha…” Gözlerimi yumarım bir süre ve derim ki kendime “işte sen burdasın, Buranınsın, Bu
İnsan doğdu, büyüdü ve bir amaç uğruna öldü. Bir cümleye sığabilen bu kısır döngüyü yaşayan milyarlarca yaşamın müşterek bir temeli olabilir mi? Sorulan bu sualin cevabı sosyoloji, felsefe gibi bir çok ilme dayansa da geçip giden ömrümüzde gözlerimizi gerçekten açtığımız sürece cevap çoğu zaman açıktır. İnsan, yaşamını acıları üzerine kurar. Bu kaçınılmaz ve inkâr edilemez
Gazetede 3.sayfa Büyük harflerle bir haber; O öldü, Aslolan diyarına göçtü. Siyah maske, beyaz kefen Hayat ve memat Toprak kara ve soğuk Mezar çok dar, içerisi boğuk! Kara toprak ve ben İlk gece yalnızlık ve korku Bedenim var ama cansız Sözlerin hepsi muhatapsız Güneş tepede, etrafta sesler var! Mezar genişlemiyor, hep mi böyle dar? Omzumdaki
Nasıl ve nereden başlasam bilmiyorum. Ama şuradan başlayayım. Hayat şartları maddi sıkıntılar derken belli başlı şeyleri yazıp rahatlamak istedim belki de. Ben Seda. Doğma büyüme Ankaralıyım fakat Ankara’yı oldum olası sevmedim. Daha doğrusu anneannem vefat ettiğinden beri sevmiyorum. Tek dayanağım anneannem. Gittiğinden beri toparlanamadım sanırım. O benim için bir anne figürü, o benim için bir
