Hepimizin çok tabii yaşayacağı bir süreç “Yaşlılık” …

Bu dönem mimari projede yaşlılar merkezi yapacak olmamız beni bu konuda biraz düşündürdü.

Çoğu yaşlı çocuklarının veya başkalarının çizdiği sınırlar içinde yaşamak zorunda kalıyor. Tıpkı çocukların da anne ve babalarının sınırları kapsamında büyüdükleri gibi. Ama sanki ömürlerinin sonlarına doğru yaklaştıkları anlamına gelen bu süreçte, onlara gereken yaşam enerjisini en başta biz vermiyoruz, veremiyoruz. Yaşlılar için de standartlarının dışına çıkmayı onlara hak görmek gerekiyor.

Hep şikayet ederiz yaşlıların huysuzluğundan ve biz onların geçtiği yoldan geçmeden, deneyimlerini tecrübe etmemişken yaparız bunu. Hatta bırakın yaşlıları, birbirimize bile böyle davranmaz mıyız? Örneğin, “Bunu ondan beklemiyordum." Bu cümleyi hangimiz bir başkasını, kendi beynimizde o kişi için çiziğimiz sınırlara hapsedip kurmadık?

Hadi bir düşünelim yaşlılığı, yapmak istediklerimiz var ama yapamadıklarımız aslında bunlar.

Kendi kendine yetememeye başlamaktan; başkalarına, kendi ailemize yük olmaktan bir o kadar korktuğumuzu, geçmiş o kadar yılı hatırlayıp keşke ile başlayan cümleler kurduğumuzu varsaydığımızda sizce yaşlılara biraz da bizim yardımcı olmamız gerekmez mi?

Kendilerini ne kadar pozitif hissetseler de bu bir yere kadar oluyor maalesef; artık bedenlerinin, ruhlarının istek ve arzularını yerine getiremeyecek oluşunu farkına varmaları umutlarını yeteri kadar kırıyor zaten.

En azından onların temel ihtiyaçlarını karşılamanın dışına çıkıp onlarla ilgilenmeli, kendilerinin değerli olduğunu hissettirmeliyiz. Zaten en çok da saygı duyulduklarını hissetmek istiyorlar, herkesin isteyeceği gibi...

Sevmek mübalağa sanatıdır. Abartın :)

İsmet ÖZEL

Öncelikle herkese bu tatsız pandemi günlerinden merhaba diyoruz ve bu günlerinizi daha da keyiflendirebileceklerine inandığımız arkadaş grubumuzdan ve bu grubumuzun yürüttüğü çalışmalardan bahsetmek istiyoruz.

Mimarlık, peyzaj mimarlığı, iç mimarlık ve inşaat mühendisliği bölümlerinde öğrenim gören bir grup öğrenciyiz, tecrübesiz tasarımcılarız ve her şeyden önce bir avuç genciz.

İlk olarak bölümlerimizi kazandığımızı öğrendiğimizde hissettiğimiz endişelerle doğan sorularımıza cevaplar bulamadığımızı hatırlıyoruz. Bölümde karşılaşacağımız sorunlar nelerdi? Ne gibi materyaller ile çalışacaktık? Ne gibi bir öğrenim yolu izleyecektik? Bu gibi konulardaki endişelerimizi gideremememizden dolayı, diğer arkadaşlarımızın aynı mağduriyetleri yaşamaması amacıyla

'' AnaMim'' adlı bir grup oluşturma kararı aldık.

31 Aralık 2019 günü ''anamimm'' kullanıcı isimli instagram sayfamız ile ilk kez bu serüvene gerçekçi bir adım attık. Önceleri belli kaygıları gidermek için çalışan sayfamız içerik olarak günden güne genişledi.

Okuduğumuz bölümlerle ilgili çeşit çeşit bilgiler derlemeye başladık. Medyadaki bilgi karmaşasında kurtulmak için derlediğimiz bilgileri belli başlıklarda topladık ve sizlere en ilginizi çekecek yöntemlerle sunmaya çalıştık. Bir baktık ki sadece bu bölümleri okuyanlara değil; tasarıma ilgi duyanlara, bu bölümleri çoktan bitirip tecrübe kazanmış insanlara da hitap ediyoruz. Bu durum bizleri daha da cesaretlendirdi ve cesaretlendirmeye devam ediyor. Her gün takipçilerimize yepyeni içerikler ve taptaze bilgiler sunmaya gayret ediyoruz.

Uzun lafın kısası AnaMim hem araştırdıkça bizleri bilgilendirmeyi hem de tasarıma tüm ilgi duyanlara keyifli bilgiler sunmayı amaçlayan bir oluşumdur.

Bu çabamız ise küçük bir tasarım meselesidir, bizim meselemizdir. Yazımızı okuyan herkese teşekkürler ve sağlıklı günler diliyoruz.

Mimarlığın sınırları var mıydı? Aynı mı olmalıydı binaların görüntüleri, hep kutu gibi mi olmalıydılar? Peki sınırların ötesinde yapılar da var mıydı, kendi kimliğini kazanabilmiş; adeta “Ben burdayım” diye kendini gösteren.

Evet, Frank Ghery Dans eden eviyle bunu başarmıştı. “Biçim işlevi takip eder” anlayışından tamamen kopup kendine sınır koymamıştı. Dikdörtgen kalıpları, benzeyen sistemleri kullanmayı reddedip kendi biçimlerini yaratmayı seçmişti. Bu da onu hayranlıkla örnek alınan bir mimar yapmıştı.

Biraz da Dans Eden Bina’nın nasıl ortaya çıktığından bahsedelim. Bu yapı, 2. Dünya Savaşı sırasında bombalanma sonucu tahrip olan bir evin yerine, sigorta şirketi Nationale-Nederlanden tarafından Frank Ghery’ ye inşaa ettirilmiş. Hollywood’un 1930’lu yıllardaki ünlü dans eden çifti Fred Astaire ve Ginger Rogers’ı andırdığı için binaya ‘Dans Eden Ev’ ismi verilmiş.

Dans Eden Ev, iki gövdeden oluşmuş. Birinci gövde eğimli bir biçim ile oluşturulmuş ve cam malzeme kullanılmış. İkincisi gövdede ise nehre paralel olarak ilerleyen, dalgalı bir form kullanılmış. Mimarın oluşturduğu bu dalgalı form ve pencerelerin tek bir doğrultuda hizalanmayarak oluşturulması, binaya sabit duran bir form değil de sanki hareketli bir yapıymış hissi vermiş. Binanın zemin katında şehirdeki insanların vakit geçirebilecekleri kafeler, ikinci katından yedinci katına kadar ofisler, en üst katında da şehrin panoramik manzarasının görülebildiği bir restoran yapılmış.

Frank Gehry, alışılmış düzenin dışına çıkarak kendi fikirlerini yapısının üzerinde göstermiş, mimarlık dünyasında bu yeni fikirlerle örnek bir karakter oluşturmuştur. Sıradanlığın yerine özgünlüğü seçerek kendinden sonra gelecek olan mimarlara da bir ışık tutmuş, onların yolunu aydınlatmıştır.